İçimizdeki Dünya ile Dışarıdaki Gerçeklik Arasında: Mutluluğun Sessiz Köprüsü
Çehov, o inceden inceye insan ruhuna sızan eşsiz cümlelerinden birinde ne kadar da haklı bir yerden seslenir: “İçinde yaşadığınız dünya ile içinizde yaşattığınız dünya arasında kurabildiğiniz bağ kadar mutlu olursunuz...”
Bugün modern hayatın bizi sürüklediği hız çarkında, dış dünyanın gürültüsüne o kadar çok odaklanıyoruz ki... Sınavlar, bitmek bilmeyen yetişmeler, sorumluluklar, ekranların ardındaki akışlar, trafik ve hayatın koşturmacası... Oysa ruhumuz, bu dış seslerin çok ötesinde, kendi sessizliğinde bambaşka bir melodi arıyor.
Mutluluk dediğimiz o yorgun ama bir o kadar da umutlu misafir, dışarıdaki şartların kusursuzluğunda saklı değil galiba. Tam aksine; içeride inandığımız değerlerle, dışarıda yaşamak zorunda kaldığımız hayat arasına örebildiğimiz o zarif köprünün genişliğinde gizli.
Bir eğitim yuvasında, gençlerin gözlerine baktığımda bu denge arayüzünü çok daha net görüyorum. Onlar hem kendi içlerinde fırtınalı, rengârenk ve devasa bir evren taşıyorlar hem de dış dünyanın onlara biçtiği kalıplara sığmaya çalışıyorlar. İçlerindeki hayalleri, tutkuları, o saf merakı dış dünyanın gerçekliğiyle buluşturabildikleri an, gözlerindeki ışıltı her şeyi ele veriyor. Bağ kurabildikleri kadar var oluyorlar, bağ kurabildikleri kadar mutlu...
Peki, ya biz yetişkinler?
Kendi içimizde yaşattığımız o merhametli, huzurlu, umut dolu dünyayı dışarıya ne kadar yansıtabiliyoruz? Yoksa dışarıdaki kalabalıkların arasında kendi iç sesimizi sessize alıp kayboluyor muyuz?
Çehov’un kulaklarımızda çınlayan bu cümlesini bir pusula edinmek gerek belki de. Dünyayı baştan yaratamayız; hayatın getirdiği zorlukları, aksilikleri ve koşturmacayı bir çırpıda silemeyiz. Ama içimizdeki dünyayı koruyabilir, zenginleştirebilir ve dışarıya açılan pencerelerimizi sevgiyle, anlayışla donatabiliriz.
Çünkü insan, ancak kendi içindeki huzuru dışarıya taşıyabildiği ve dış dünyanın karmaşasını ruhunun süzgecinden geçirebildiği ölçüde evinde hissedebilir.
Günün sonunda geriye kalan tek bir şey var: İçerideki ile dışarıdaki arasında kurabildiğimiz o samimi, adil ve sevgi dolu bağ.
