Hayat, çoğu zaman beton duvarlar arasına sıkıştırdığımız, zamanın tik-taklarıyla daralan, çizgisel ve yorucu bir ritimden ibaret.

Kuşların Havalandığı An :

Şiirin ve Hayatın Sessiz Eşiğinde


​Hayat, çoğu zaman beton duvarlar arasına sıkıştırdığımız, zamanın tik-taklarıyla daralan, çizgisel ve yorucu bir ritimden ibaret. Sabah kurulmuş bir saatin alarmıyla uyanır, ezberlenmiş güzergâhlardan geçer, aynı cümleleri kurar ve akşam olduğunda o yorgun zihni yastığa bırakırız. Göğüs kafesimiz, içinde ne taşıdığımızı unuttuğumuz, kat kat kilitlenmiş bir kafes gibidir adeta.

​İşte tam o rasyonalitenin, o boğucu rutinin ortasında Orhan Veli’nin sesi yankılanır:
​“Şiir, yeryüzündeki tüm kuşları aynı anda havalandırma hareketidir.”

​Ne muazzam bir tasvir! Şiiri sadece kağıt üstüne dizilmiş mısralardan, ölçüden, uyaktan ibaret görenlere verilmiş en zarif, en devrimci cevaptır bu. Orhan Veli, Garip akımıyla dili sokağa, sıradan insana indirirken aslında şiirin ruhunu gökyüzüne taşımıştır. Çünkü şiir bir edebiyat eylemi değil, bir içsel özgürleşme patlamasıdır.

*​Kafesin Kapısını Aralamak*
​İçimizde birikenler vardır; adını koyamadığımız kırgınlıklar, sönmüş hevesler, boğazımıza düğümlenen "keşke"ler, hayatın telaşından söyleyemediğimiz o ince ezgiler… Bütün bunlar ruhumuzun tavan arasına yığılır kalır. Kafes daralır, soluk alıp vermek zorlaşır.
​Derken bir mısra düşer zihne. Bazen Cemal Süreya’nın bir dizesi sırtınızı sıvazlar, bazen Attila İlhan’ın hüznü dalgalanır, bazen de Orhan Veli’nin saflığı vurur kıyınıza. O an, göğüs kafesinin kapısı ani bir rüzgârla ardına kadar açılır. İçeride ne kadar bastırılmış duygu, ne kadar saklanmış çocukluk, ne kadar söylenmemiş söz varsa birdenbire kanatlanır.
​İşte o an, yeryüzündeki tüm kuşlar aynı anda havalanır. Gökyüzü bir anda kanat sesleriyle, çığlıklarla, renklerle doludur. O ağırlık, o yerçekimi kanunu bir saniyeliğine hükmünü yitirir.

Hayatın İçindeki Şiir

​Şiir yalnızca kitaplarda yazmaz. Şiir; akşamüstü okulun bahçesinden çıkarken öğrencilerin gülüşünde, eskinin kadir kıymetini bilen emektar bir motorun homurtusunda, yorgun argın eve dönerken pencereye vuran yağmur damlasında gizlidir. Görmesini bilen için hayatın kendisi zaten devasa bir şiirdir.
​Önemli olan, o kafesin kapısını aralayacak cesareti bulabilmekte. Günlük koşturmacaların arasında kaybolurken, ruhumuzun da havalanmaya ihtiyacı olduğunu unutmamakta.
​Bırakın bugün zihninizdeki kuşlar havalansın. Bazen bir kelime, bazen bir melodi, bazen de sadece derin bir nefes, o gökyüzünü yeniden önünüze serecektir. Ne dersiniz, bugün hangi kuşu ilk önce salacağız göğe?