At İzi İt İzine Karıştı: Vicdanın Söndüğü, Para Hırsının Tavan Yaptığı Bir Düzen "Allah düşürmesin."
At İzi İt İzine Karıştı: Vicdanın Söndüğü, Para Hırsının Tavan Yaptığı Bir Düzen
"Allah düşürmesin."
Dilimize yerleşmiş bu masum gibi görünen iki kelime, aslında bugün içinde yaşadığımız toplumsal cehennemin özetidir. Eskiden hastane kapıları, adliye koridorları için edilen bu dua, artık hayatın her alanını kuşatan bir hayatta kalma refleksine dönüştü.
Rabbim bu ülkede kimseyi motorcunun, kaportacının, sanayinin trajikomik tuzaklarına düşürmesin. Kimseyi boyacının, sıvacının, elektrikçinin, fayansçının insafına bırakmasın. Turizm esnafının, sahil restorancısının fahiş hesaplarına, özel hastanelerin şifa arayanı müşteri gören vicdansızlığına, iş bilmez amirlerin iki dudağı arasına mahkûm etmesin.
Çünkü neresinden tutarsanız tutun, elde kalan tek şey koca bir boşluk: Ne ahlak kaldı, ne vicdan, ne merhamet, ne hak, ne de insanlık.
Her şey para olmuş. Ölçü kaçmış, terazi şaşmış. Kim kimi kandırabilirse, kim kime ne geçirebilirse bir "başarı" sayılır olmuş.
Ahilikten Fırsatçılığa: Nereden Nereye?
Biz bir zamanlar esnafının dükkanını açık bırakıp namaza gittiği, "komşusu açken tok yatan bizden değildir" düsturuyla yaşayan bir medeniyetin çocuklarıydık. Ne olduysa o güzelim Ahilik kültürüne, o derin İslami ve insani değerlere oldu.
Bugün herkes adeta birer fırsatçı kesildi. Hak ettiğinden fazlasını almak, az emekle köşeyi dönmek, aldatmak ve çalmak adeta meziyet sayılıyor. Yazık,ler günahlar olsun.
Afetler Bizi Neden Terbiye Etmiyor?
Üst üste gelen felaketleri hatırlayın... Seller, salgınlar, devasa orman yangınları ve asrın felaketi depremler... Hani bunlardan ders alacaktık? Hani daha merhametli, daha dayanışmacı olacaktık?
Görünen o ki, feleğin sillesi bile insanımızın gözünü bürüyen o karanlık para hırsını söndürmeye yetmiyor. Milletin gözünü öyle bir hırs bürümüş ki, bırakın komşuyu, insan babasına bile merhamet göstermez hale geldi. Onca felaket, ne yazık ki bu toplumu terbiye etmeye yetmedi.
Zekat ve fitre taşlarının medeniyetinden, komşusunun acısına hıçkıra hıçkıra ağlayan o duyarlı toplumdan; büyüğünü görünce ayağa kalkan, ana babaya hürmet eden, emanete hıyanet etmeyen, kimsenin malına ırzına göz dikmeyen o masum ruhtan eser kalmadı.
Geldiğimiz Nokta: İyi İnsanlar Parmakla Gösteriliyor
Bugün haber bültenlerini açtığımızda gördüğümüz manzaralar midemizi bulandırıyor, ruhumuzu kanatıyor: Babasını vuran evlatlar, anasını katledenler, komşusuna namuzsuzluk edenler...
Fırsatçı, paragöz ve gözü dönmüş bir güruhun arasında sıkışıp kaldık. Halk ozanının yıllar önce dediği gibi; "Demirin tuncuna, insanın piçine kaldık."
Öyle bir devirde yaşıyoruz ki, at izi it izine karıştı. Eskiden kötü insanlar toplum içinde parmakla gösterilir, ayıplanır, dışlanırdı. Şimdi ise tam tersi oldu; dürüst kalan, namuslu yaşayan, hakkıyla ekmek kazanan o iyi insanlar parmakla gösteriliyor.
Yazık,lar olsun. Çok yazık... Vicdanın bu kadar ucuzlamasına, insanlığın bu kadar erimesine seyirci kalmak en büyük acımızdır. Ve korkarım ki en büyük felaketimiz, depremler değil; içimizdeki vicdanın enkaz altında kalmasıdır.
