Tasarruf sözü açıldığında vatandaşa söylenecek çok şey bulunuyor. Daha az tüketmesi, harcamalarını kısması, elindekiyle yetinmesi bekleniyor.
MUHTARLIĞI DA TARTIŞABİLMELİYİZ
Tasarruf sözü açıldığında vatandaşa söylenecek çok şey bulunuyor. Daha az tüketmesi, harcamalarını kısması, elindekiyle yetinmesi bekleniyor. Ben de devletin harcamalarına bakıp aynı soruyu soruyorum: Yapılan her harcama bugün gerçekten gerekli mi?
Muhtarlık da bu sorunun dışında tutulmamalı.
Eskiden mahalle ile devlet arasındaki ilişkinin önemli bir adresiydi muhtarlık. Bir belge gerektiğinde kapısı çalınır, hangi kuruma gidileceği bilinmediğinde muhtara danışılırdı. Bugün ise vatandaş, ikametgâh belgesi gibi işlemlere e-Devlet üzerinden ulaşabiliyor.
Vatandaşın devletle ilişki kurma biçimi değişirken muhtarlığın görevlerini, örgütlenmesini ve maliyetini yeniden değerlendirmek neden bu kadar zor olsun?
Ben bugünkü yapının aynen sürdürülmesi gerektiğine ikna değilim.
Elbette mahallesinin sorunlarını takip eden, ihtiyaç sahibini bilen, vatandaşın derdini ilgili kuruma taşıyan muhtarlar var. Onların emeğinin karşılığı da yalnızca düzenledikleri evrakla ölçülemez. Fakat çalışkan muhtarların varlığı, sistemin tamamını sorgulamamıza engel olmamalı.
Her mahallede hangi hizmet veriliyor? Bu hizmete kaç kişi ihtiyaç duyuyor? Aynı işi belediye ya da başka bir kamu kurumu da yapıyor mu? Vatandaşın başvurusu gerçekten çözüme ulaşıyor mu?
Önce bunları bilmek isterim.
Ardından hesabı görmek isterim. Ödenekler, kamu tarafından karşılanan primler, hizmet binaları ve diğer giderler… Muhtarlık sisteminin toplam maliyeti açıkça ortaya konulmalı. Bu maliyetin karşılığında sağlanan hizmet de anlatılmalı. Böylece tartışmayı birbirinden farklı hesaplara ve tahminlere mahkûm etmemiş oluruz.
Alanya açısından düşünelim. Merkezde yaşayan bir vatandaşın kamu kurumlarına ulaşma imkânıyla kırsaldaki bir mahallede yaşayanın imkânı aynı mı? İnternetten işlemini birkaç dakikada tamamlayan gençle, telefonunu kullanmakta zorlanan yaşlı komşumuzun ihtiyacı bir mi?
Değil.
O hâlde her yerde aynı yapıyı sürdürmekte ısrar etmenin de bütün muhtarlıkları tek kararla kaldırmayı önermenin de eksikleri var.
Benim önerim, önce ihtiyacın yerinde belirlenmesi. Dijitalleşmeyle azalan işler tespit edilsin. Kurumlar arasında tekrarlanan görevler ayıklansın. Özellikle şehir merkezlerinde daha az giderle, daha kolay ulaşılabilen bir yerel temsil düzeni kurulup kurulamayacağı araştırılsın. Kırsalda ihtiyaç duyulan hizmetlerin nasıl sürdürüleceği de somutlaştırılsın.
Bu değişikliğin gerçekten tasarruf sağlayıp sağlamayacağı hesaplanmalı. Bir kapıyı kapatıp aynı işi daha pahalı bir yapıya devredeceksek vatandaşın kazancı olmaz.
Ancak bu ihtimal, hiçbir şeyi değiştirmemenin bahanesine de dönüşmemeli.
Mahallenin seçilmiş bir temsilcisinin bulunmasını değerli görebilirim. Yine de o temsilciliğin bugünkü görevlerle, bugünkü örgütlenmeyle ve bugünkü giderlerle devam etmesini sorgularım. Çünkü kamu bütçesinden çıkan paranın hesabını sormak için bir kuruma düşman olmak gerekmiyor.
Vatandaş markette aldığı her ürünün fiyatına yeniden bakarken devletin de kendi harcamalarını aynı dikkatle gözden geçirmesini bekliyorum.
Muhtarlık bu incelemeden muaf tutulmamalı. Diğer kamu harcamaları da tutulmamalı.
Benim cevabım açık: Bugünkü muhtarlık yapısının aynen devam etmesini savunmuyorum. Verdiği hizmeti, gerçek ihtiyacı ve toplam maliyeti birlikte ele alan bir değişiklik gerektiğini düşünüyorum.
Yıllardır var olması, bir yapının yıllarca aynı biçimde sürmesi için yeterli gerekçe değil.
Sevgiyle, saygıyla…
