James Joyce’un Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi kitabını ilk açtığınızda, sayfalardan içeriye kesif bir rüzgâr dolar.

Tezgâhtan Gökyüzüne : Her Genç Kendi Kafesini Parçalamak İster

​James Joyce’un Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi kitabını ilk açtığınızda, sayfalardan içeriye kesif bir rüzgâr dolar. Romanın kahramanı Stephen Dedalus, o sarsıcı cümleyi fısıldar:

_Bu ülkede bir adamın ruhu doğunca, uçmasın diye ağ atıyorlar üstüne. Bense bu ağlardan kaçıp uçmaya çalışacağım_ .

​O "ağlar" denilen şey görünmezdir ama ağırdır. Kimi zaman ekonomik bir sıkışmışlığın getirdiği o sessiz güvensizliktir, kimi zaman "diğerlerinden farklı" olmanın yarattığı o dışlanmışlık hissi...

Gençlik dediğimiz dönem tam da o ağların altında ezilmemek, kendi sesini bulabilmek için çırpınılan bir imtihandır. Her lise koridorunda, her sırada oturan o sessiz çocukların zihninde aslında bu savaş verilir. Üzerlerine atılan beklenti ağları, kalıplar ve korkularla kapışır dururlar.
​Peki, o ağlara takılıp kalanlar ne olacak? Herkesin Stephen gibi kendi başına o labirentten çıkacak gücü bulamadığı anlar olur. İşte tam o noktada, tarihin akışını değiştiren o sessir kahramanlar devreye girer: Öğretmenler.

​Ama asıl hikâye burada başlar. Öyle öğretmenler vardır ki, onlar kürsüye sadece ders anlatmak için çıkmazlar. Kendi gençliklerinde o ekonomik dar boğazlardan, o "farklı" hissetmenin yarattığı acılardan geçmiş, çocuk kalbiyle o ağları bizzat göğüslemiş insanlardır onlar. Gençliğinde kimsesizlikten muzdarip olmuş o ruhlar, yıllar sonra birer eğitimci olduklarında okul koridorlarında dolanırken aslında kendi geçmişlerini görürler.

​Ve içten içe o kutsal ahdi ederler:
Kimse bu tezgahtan yarası sarılmadan geçmeyecek.
​Çünkü bilirler ki; o çocukların yaralarını sarmak, asırlar evvel kendi içlerinde hırpalanmış o genç, tedirgin çocuğu da iyileştirmenin tek yoludur.

​Bugün liselerde yeni Stephen’lar var; gözleri parlayan ama korkan, içine kapanan, kendini ifade edemeyen... Ve o sınıflarda, o çocuklara çaktırmadan dokunan yeni Gökhan’lar var. Onlara "Ağlardan korkmayın, ben buradayım" demeden, sadece duruşlarıyla, sevgileriyle o kanatları açtıranlar...

​Çünkü inatla bilinmelidir ki; en iyi öğretmenler, kendi kanatlarındaki yaraları şefkate dönüştürenlerdir. Ve o ağlar ne kadar sıkı örülürse örülsün, o tezgahtan geçen her çocuk, gün gelir kendi göğüne doğru kanat çırpar.

​Yeter ki tezgahın başında, yarayı tanıyan bir yürek olsun.